♥ પંચમ શુક્લ

છંદની કાખઘોડી લઈ ચાલતું કાવ્ય

વિકલાંગ છે એ  સબબ

લોકનો કર્ણભીય લાભ ખાટી જતું હોય છે.

ને અછાંદસને ભાગે સતત

દોડવું,  કૂદવું;

“દોડ લાંબુ હજી; કૂદ ઊંચુ હજી- તો જ તું કાવ્ય”

એ માનદંડ

હાડકા તોડતો હોય છે.

??-૧૨-૨૦૦૯

♥ પંચમ શુક્લ

મુખ મચકોડ્યું, હલ્યું હાડકું,
લોક ગણે કે થયું ઠાવકું.

ગળે લગાડ્યું, ગણ્યું આપણું,
તો’ય હૃદય આ રહ્યું પારકું.

બળદ તજીને બદર જોતર્યાં,
હડિયાપાટી હવે કાય’કુ ?

રોજ સપનમાં થતી જાતરા,
રોજ ઓશીકું બને બાચકું.

પતઝડ, સાવન, શરદ, નિદાઘે,
ઝીલે ઝરે ના કૈં જ ટાલકું.

૩/૬/૨૦૦૯

બદર: વાદળ

નિદાઘ: ગ્રીષ્મ, ઉનાળો

♥ પંચમ શુક્લ

લૂંટે ભલે  મુશાયરો, આ મદ નથી પસંદ,
છે વ્યગ્ર હર સુખન, કશું શાયદ નથી પસંદ!

બેકાર લવ્ઝ ગોઠવી બેબસ જબાન પર,
ફિતરતના ફીફા ખાંડતી ફુરસદ નથી પસંદ.

પકવું છું હું ય ખીચડી બીરબલની જેમ રોજ,
બે-ચાર ઝાળમાં થતું ખદખદ નથી પસંદ.

ચાલે હરણની ચાલ ને ખોડાય તો ખડા,
મનમોજી વાયરે ચઢ્યા કાસદ નથી પસંદ.

પોઢ્યાં પિરામિડો તળે સૈકાઓથી સુખદ,
બસ જિસ્મમાંથી રૂહની રુખસદ નથી પસંદ!

૨૬/૫/૨૦૦૯

લવ્ઝ, સુખન: શબ્દ, વેણ, વચન, અનુમાન
બેબસઃ લાચાર
ફિતરતઃ પ્રકૃતિ, સ્વભાવ, આદત, ડહાપણ, હેતુ

છંદ-વિધાનઃ ગાગા લગા લગા લગા ગાગા લગા લગા

♥ પંચમ શુક્લ

દેખીને દાઝવું ફરજ કહે છે,
આંખ જો બંધ તો અરજ કહે છે.

ખર તણી ભૂંક કે મોર ટહૂકાર,
આમ તો બેયને ખરજ કહે છે!

૨૩/૫/૨૦૦૯

♥ પંચમ શુક્લ

રડે દીકરો, ત્યાં ગળે ડૂમો બાઝે,
હૃદય બાપનું કંઠે આવી બિરાજે.

રહે સહેજ છાનાં જરા બેય ત્યાં તો,
ત્રૂટે હીબકાંઓ દ્વિગુણા અવાજે.

થયું શું, થશે શું, હવે શું કરીશું?
અકળ વેદના ચિત્ત મૂંગી કરાંજે.

લઈ ગોદમાં વ્હાલથી ભીંજવે જ્યાં,
અહમ્ બાપનો ટપકી-ટપકીને છાજે!

૧૦/૬/૨૦૦૯

Dedicated to: All first-time fathers’  first ‘babysitting‘ !

♥ પંચમ શુક્લ

સમયનો સકંજો અને હું અને તું!
લડે પંજે પંજો અને હું અને તું!

ક્ષણેક્ષણની કીડી, ક્ષણેક્ષણના ચટકા,
ડઝન બે સિરીંજો અને હું અને તું!

૧૫/૯/૨૦૦૯

♥ પંચમ શુક્લ

એ બ્લૉગ્મંડૂક ના કંઈ જાણે – બીભત્સ શું ને શું અશ્લીલ?
કૂવામાંના રહેવાસીને લીલું એટલે- કાં પોતે, કાં લીલી લીલ!

દેખી પોદળો સાંઠો ઘાલે, ઘર આખું છાણે શણગારે;
ભગરો ડંડો ભેટે રાખે, નાક-ડાંડીએ ડોબાં ચારે,
કાળા અક્ષર ભેંસ બરાબર એ કહેવતને ઠોકે ખીલ!

કૂવામાંના રહેવાસીને લીલું એટલે- કાં પોતે, કાં લીલી લીલ!

માણસથી પડછાયો મોટો લાગે એવું ખેંચે ધડ;
સૂરજને ઘુવડની આંખે રગદોળી નાખે બોથડ,
અંધ અંધની રાસલીલા ને અજવાળું ઉઘાડે ડીલ!

કૂવામાંના રહેવાસીને લીલું એટલે- કાં પોતે, કાં લીલી લીલ!

પોલાં પોલાં ઢોલ વજાડે છાતી પોકળ તાણી;
ને બખ્તરમાં બેસી વહેંચે જનોઈવઢ એ વાણી,
એવાને શું કહીએ? કહીએઃ તેગ નહીં ભઈ તરણું છીલ!

કૂવામાંના રહેવાસીને લીલું એટલે- કાં પોતે, કાં લીલી લીલ!

૨૧/૯/૨૦૦૯

*  કોક બ્લૉગ પર કવિતાને સમજ્યા વગર કવિની કલમને વખોડતા એક પ્રતિભાવને અર્પણ.

♥ પંચમ શુક્લ

જીવન એનું એ છે, મરણ એનું એ છે,
વિસ્તરતું જતું ક્ષણનું રણ એનું એ છે.

બધાં દુઃખનું ઓસડ આ દહાડા, ખરું! પણ-
હૃદયમાં જખમનું સ્મરણ એનું એ છે!

૨૨/૦૮/૨૦૦૯

♥ પંચમ શુક્લ

બધું એનું એ છે, બધા એના એ છે,
ગઝલ એની એ છે, ગીતો એના એ છે!

તમે નીકળ્યા’તા ગઝલને બદલવા,
નથી કાફિયા પણ રદીફઃ ‘એના એ છે’ !

૨૨/૦૮/૨૦૦૯

♥ પંચમ શુક્લ

પ્રાસ વરાણી સાવ પ્રસંગી ગમ્મત છું,
ગીત-ગઝલને રંગ તરંગી ગમ્મત છું.

હાથ ઉપરનું હસવું હું છું, ખસવું હું,
ચાર ઘડીની પાંખ વિહંગી ગમ્મત છું.

ચાક ચડાવ્યું ઘાટ ઘડાવ્યું ઘડતર કે,
નાખ નિભાડે નિત્ય અભંગી ગમ્મત છું.

એમ રહું છું એક અજનબી અંગત છું,
આભ ચડું ત્યાં મુક્ત પતંગી ગમ્મત છું.

કંઠ ફુલાવી લલકારેલી રંગત હું,
રાન રખડતી વાટ વિસંગી ગમ્મત છું.

૬/૫/૧૯૯૩