મનમાં આવે અને આંખને અડે તે આ નેટ-પોથી મહીં ચિતરવું છે- થોડું અંગત અને થોડું વીણેલું.

મોતી છે કે છાણું એ તો થપાયાં પછી જ ખબર પડશે. પાછું રોજે-રોજ થાપવું/છાપવું એવો નિયમ પણ નથી રાખવો.

જોઇ અને આંખો અંજાય અને સુંવાળું લાગે તો મોતી અને  ઝાંખું-પાંખું ખરબચડું જણાય તો છાણું:

પ્રથમ રમ્ય લાગે અને સોહે ડોકે,
બીજું ક્ષુદ્ર દીસતું અગન જાત ઝોકે.

આથી વિશેષ અત્યારે કંઇ સૂઝતું નથી અને કહેવું પણ નથી.

૨-૮-૨૦૦૭

————————————————————————————–

વર્ડપ્રેસની આ કોમળપોથીનો  મુખ્ય ઉદ્દેશ સમયાંતરે જે કંઇ છૂટું છવાયું લખાય (અને આડું અવળું મૂકાઇ જાય કે ખોવાઇ જાય એ પહેલા) એને સુગ્રથિત કરી લેવાનો છે. આ સ્વાંતઃ (અને શક્યતઃ બહુજન) સુખાય ઉદ્યમ એના પોતાના લય પ્રમાણે લયાન્વિત થયા કરે તો ઘણું.

દોડતાં, ચાલતાં, ખોડંગાતાં, કે અડિંગો જમાવી અટકી જતાં આ પ્રવાસને એની પોતાની ગતિ અને મતિ મુજબ મોકળો મૂક્યો છે.

૧૦-૮-૨૦૦૭