આપ બહેરા તો જગત મૂંગા ભયા

 ♥ પંચમ શુક્લ

સત્યવક્તા મિત્રને પોકળ ગણે,
          એને હજૂરિયાની જરૂરત હોય છે.

હસ્ત કોમળ તન્વીના ઐયાશને,
          નિશદિન ચરણચંપીની આરત હોય છે.

શાંત રસભર મધપુડો છંછેડતાં-
         અંગાંગનું બળવું ગનીમત હોય છે.

મૌનને ચૂંથ્યા પછી વાચાળ બનતાં-
         શબ્દની ધીંગી શરારત હોય છે.

‘આપ બહેરા તો જગત મૂંગા ભયા’,
        અમથી જ ના આવી કહાવત હોય છે!

૨૦૦૭

This entry was written by પંચમ શુક્લ and posted on February 1, 2008 at 7:00 am and filed under અંગત, ગઝલ. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post. Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

6 Comments

  1. nilam doshi
    Posted February 1, 2008 at 10:11 am | Permalink

    nice .well done and sav sachi vat.

  2. ધવલ
    Posted February 2, 2008 at 4:35 am | Permalink

    મૌનને ચૂંથ્યા પછી વાચાળ બનતાં-
    શબ્દની ધીંગી શરારત હોય છે.

    - સરસ !

  3. Pinki
    Posted February 9, 2008 at 8:13 am | Permalink

    જિંદગીની કડવી વખ જેવી વાતોને
    શબ્દો સાથે શરારત કરતાં
    મીઠી, મધુરી અને આથી જ કદાચ
    ઝટ ગળે ઊતરે તેવી બનાવી દીધી …. !!

  4. Chetan Framewala
    Posted February 21, 2008 at 6:00 pm | Permalink

    સુંદર વાત,
    પંચમભાઈ આપ, આપનાં નવા પોસ્ટ મને મોકલ્તા રહેજો.
    જય ગુર્જરી,
    ચેતન ફ્રેમવાલા

  5. સુનીલ શાહ
    Posted February 23, 2008 at 8:09 am | Permalink

    શાંત રસભર મધપુડો છંછેડતાં-
    અંગાંગનું બળવું ગનીમત હોય છે.

    મૌનને ચૂંથ્યા પછી વાચાળ બનતાં-
    શબ્દની ધીંગી શરારત હોય છે.

    આ બે શેંર વધારે ગમ્યા.

  6. વિવેક
    Posted March 10, 2008 at 5:26 am | Permalink

    સુંદર ગઝલ… નવા જ કલ્પનો…

Post a Comment

Your email is never published nor shared.