♥ મકરંદ દવે

એ આખા આભ મહીં ના ક્યાંયે પાળ રહી
ને વંડી એ ચણતો ઘર પછવાડે,
એ પોતાને હાથે જ્યાં પોતાને કેદ થતો
ત્યાં કોઈ અચાનક ઝીંકે ઘા હાડેહાડે.

એની પાવરધી કળા તણા ચૂરેચૂરા
ઊડેને આંખો ચકળવકળ ચોગમ જોતી,
નાનકડા પગલાથી એ આગળ જાય નહીં
નાનકડી વંડીમાં એની દુનિયા રોતી.

એ અંધકારમાં ભૂત ભયાનક ભાળે પણ
આ અંધકારને પ્રેમ ભરી ભેટી તો લે,
ઈંટોનાં રોડાં જાય હટાવી મારગથી
તો આભ પછી એના ખુલ્લા કમરા ખોલે.

વંડીની પાછળ ભાનભૂલી બે આંખ રુએ,
ને આભ હજાર હજાર નયનથી વાટ જુએ.

૧૮-૮-૭૨